Sztuka współczesna jako sfera naszej złożonej rzeczywistości, musi podążać za jej formalnymi wytworami. Naszą przestrzeń intymną jak i publiczną wypełniają ekrany, telebimy przekazy audialne. Osacza nas nieustanny hałas codzienności. Cyfrowe, kolorowe obrazy idyllicznego świata obfitości i piękna atakują na wielkich reklamowych billboardach. Świat stał się hybrydą zbudowaną z wielu struktur. Sztuka, która może opowiadać o tym nowym świecie musi być również złożona i korzystać z dorobku ludzkości, z całej technicznej sfery wytworzonej przez ludzkie umysły. Świat, który stał się teatrem wielu przedstawień, czerpiącym z wielu źródeł, musi mieć mentalnego przedstawiciela grającego współczesne dramaty, w sposób nowy, wyrażający cały chaos i złożoność naszej rzeczywistości.

Ideą byłaby próba stworzenia sztuki, która stałaby się aktywną platformą do artystycznego działania. Gdzie zanika granica między twórcą a odbiorcą. Gdzie odpowiedzialność tworzenia spadałaby na obu, bądź wielu współtwórców.
Sztuka jako odbicie struktury świata współczesnego wyraża się językiem nasyconym jego substancją. Artefakty nie zachowują już swojej ciągłości materiałowej. Malarstwo inspirowane jest fotografią, grafiką, grafika malarstwem, obraz wymyka się płaszczyźnie przybierając formy do tej pory rezerwowane przez rzeźbę. Stąd współczesne artefakty można nazwać przet-artami, obiektami na pograniczu sztuk.